قبولى غير از صحت است و بينهما عموم و خصوص مطلق است ( چنانچه در مقدمه استدلال قبلا ذكر شد ) پس ممكن است عبادات عامه صحيح باشد ولى مقبول نباشد در نتيجه پس امام ( ع ) لفظ صوم و صلوة را در صلوة صحيح استعمال كرده نه فاسد تا به درد شما بخورد . و ثانيا : بر فرض كه بگوئيم عبادات اهل سنت فاسد و باطل است و لا يقبل يعنى لا يصح باز هم جواب مىدهيم به اينكه امام ( ع ) كلمهء صوم و صلوة را در صحيحه استعمال كرده نه فاسده منتها صحيح برحسب اعتقاد اهل سنت چون بر فرض ما عبادات آنها را باطل بدانيم اما خود آنها عباداتشان را باطل نمىدانند بلكه كاملا به صحت آن عقيده‌مند هستند و امّا براساس اعتقاد آنها استعمال كرده نه بر حسب واقع و نفس الامر پس باز هم مورد استعمال امام ، عمل صحيح بالاعتقاد است نه عمل فاسد پس حديث به درد شما نمىخورد . و ثالثا : بر فرض بپذيريم كه عبادات عامه فاسد است و امام هم لفظ صوم و صلوة را در عبادات فاسده استعمال كرده ولى مىگوئيم : استعمال بر دو قسم است : حقيقى و مجازى و مجرد استعمال دليل بر حقيقت بودن نيست تا مدعاى شما اثبات شود ( اگر كسى بگويد : مجاز قرينه لازم دارد خواهيم گفت : اتفاقا قرينه هم موجود است كه علاقه مشابهت باشد ) . پس از اين دليل هم اعمىها طرفى نبستند و بارى نبستند و گل مقصود نچيدند . جواب دليل پنجم : اولا بر فرض استعمال ، مجرد آن علامت حقيقت بودن نيست . و ثانيا اصلا قبول نداريم كه امام ( ع ) در حديث دعى الصلاة اين كلمه را در